Yargıtay 7. Hukuk Dairesi 2024/1060 E., 2025/35 K.

Bu dosyada taraflardan biri, bölge adliye mahkemesinin verdiği kararı bir üst mahkemeye taşımak istemiş. Bunun için yapılan başvuruya temyiz (kararın Yargıtay tarafından incelenmesi) denir.

Yargıtay, dosyayı ön incelemede ele almış ve önce şuna bakmış: Bu dava, parasal değeri nedeniyle temyiz edilebilecek bir iş mi? Çünkü bazı davalarda miktar belli bir sınırın altındaysa, Yargıtay kararı esasından incelemez.

Burada temyize konu edilen toplam miktarın 43,20 TL olduğu görülmüş. Yargıtay, karar tarihindeki kesinlik sınırının 238.730,00 TL olduğunu belirtmiş ve bu miktarın çok altında kaldığı sonucuna varmış.

Bu yüzden Yargıtay, temyiz dilekçesini miktar nedeniyle reddetmiş. Yani kararın içeriğine girip doğru mu yanlış mı olduğuna bakmamış; sadece temyiz yolunun açık olmadığını söylemiş. Karar oy birliğiyle verilmiş.

Dosya, İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 14. Hukuk Dairesi kararına karşı davacı vekilinin temyizi üzerine Yargıtay 7. Hukuk Dairesi önüne gelmiştir. İlk derece mahkemesi Foça Asliye Hukuk Mahkemesidir. Uyuşmazlık, temyize konu edilen miktarın 6100 sayılı HMK m. 362 kapsamında temyiz kesinlik sınırını aşıp aşmadığına ilişkindir.

Daire, HMK m. 362 uyarınca miktar veya değeri kesinlik sınırını geçmeyen nihai kararların temyiz edilemeyeceğini; temyize konu miktar sınırın altında kalırsa, HMK m. 366 yollamasıyla m. 352/1-b uyarınca temyiz dilekçesinin reddi gerektiğini belirtmiştir. Dosya içeriğine göre reddedilen ve temyize konu edilen toplam miktarın 43,20 TL olduğu, bunun da karar tarihi itibarıyla uygulanacak 238.730,00 TL’lik kesinlik sınırının altında bulunduğu tespit edilmiştir.

Sonuç olarak Yargıtay, davacı vekilinin temyiz dilekçesinin miktardan reddine, peşin alınan temyiz harcının istek halinde iadesine ve dosyanın ilk derece mahkemesine, karar örneğinin de bölge adliye mahkemesine gönderilmesine 06.01.2025 tarihinde oy birliğiyle karar vermiştir. Karar esasa girilmeden, temyiz edilebilirlik koşulunun yokluğu nedeniyle verilmiştir.