Davacı vekili, bölge adliye mahkemesi kararını temyiz etti. Yargıtay, temyize konu miktarın kesinlik sınırının altında kaldığını belirterek temyiz istemini miktar itibarıyla reddetti; bu nedenle esasa girmedi.
Bu özet yapay zekâ ile karar metninden sadeleştirilmiştir; esas olan karar metnidir.
Bu dosyada bir tüketici uyuşmazlığı vardı. İlk derece mahkemesi ve ardından bölge adliye mahkemesi bir karar verdi; davacı taraf da bu kararı Yargıtay’a taşıdı.
Yargıtay, davanın konusundaki parasal değerin temyiz için gereken sınırın altında olup olmadığına baktı. Temyiz, bir üst mahkemeden kararın yeniden incelenmesi istemidir. Yargıtay, temyize konu edilen miktarın kanundaki kesinlik sınırını aşmadığını söyledi.
Bu nedenle Yargıtay, dosyanın içeriğine girip uyuşmazlığı yeniden tartışmadı. Temyiz dilekçesini miktar nedeniyle reddetti ve karar oy birliğiyle verildi. Bunun pratik anlamı, bu aşamada temyiz incelemesinin yapılamaması ve alt mahkeme kararının bu yönde kesinleşmesidir.
Dava, Şereflikoçhisar 1. Asliye Hukuk (Tüketici) Mahkemesi’nin 2019/546 E., 2021/199 K. sayılı kararı ve Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 36. Hukuk Dairesi’nin 2023/2076 E., 2023/711 K. sayılı kararı sonrasında temyiz incelemesine gelmiştir. Temyiz eden davacı vekilidir.
Uyuşmazlık, sözleşmeye dayanılarak açılan davada ayıp nedeniyle bedel indirimi ve tazminat taleplerine ilişkindir. Daire ve garaj toplam bedeli 182.500,00 TL olarak belirtilmiştir.
Yargıtay 3. Hukuk Dairesi, 6100 sayılı HMK m. 362 uyarınca miktar veya değeri kesinlik sınırını geçmeyen davalara ilişkin nihai kararların temyiz edilemeyeceğini vurgulamıştır. Ayrıca HMK m. 366 atfıyla m. 352/1-b gereğince, temyize konu miktarın kesinlik sınırının altında kalması halinde temyiz dilekçesinin reddi gerektiğini belirtmiştir.
Somut olayda temyize konu edilen miktarın, BAM karar tarihi itibarıyla geçerli 238.730,00 TL’lik kesinlik sınırının altında kaldığı tespit edilmiştir. Bu nedenle Daire, temyiz dilekçesinin miktar itibarıyla reddine oy birliğiyle karar vermiştir. Kararda esasa ilişkin inceleme yapılmamış, peşin alınan temyiz harcının iadesine de hükmedilmiştir.
Atıf yapılan mevzuat
Kaynak: karararama.yargitay.gov.tr · Metin SHA256: f9befb2352ca1c35155df791246771f2ae696286d375e18ab8dd2ec867423d91
Son alınma: 31.10.2026 14:29 · İnceleme: doğrulandı · Yayın: 31.10.2026
Metin, kaynağın PDF/HTML dosyasının değişmez kopyası değil; kaynak bağlantısı üzerinden doğrulanması gereken metin aktarımıdır.
Kararı veren kurum: T.C. Yargıtay Başkanlığı. Kararın sadeleştirilmiş özeti ve açıklamalarının yayıncısı MRHUKUK Hukuk Editörlüğüdür; bu açıklamalar resmî karar metninin yerine geçmez.
Bu sayfadaki açıklamalar bilgilendirme amaçlıdır, hukuki görüş veya avukatlık hizmeti değildir.
Olayı kendi cümlelerinizle yazın; doğrulanmış Yargıtay kararları arasında anlamına göre arayalım.
Adınızı ve bulunduğunuz yeri bırakın; bölgenizdeki ya da uzaktan hizmet verebilen bir avukat veya hukuk bürosu sizinle iletişime geçsin.
