Yargıtay 3. Hukuk Dairesi 2024/813 E., 2025/3 K.

Bu dosya bir alacak davasıydı. İlk derece mahkemesi davayı reddetti; davacı taraf bu kararı önce bölge adliye mahkemesine, sonra da Yargıtay’a taşıdı.

İstinaf (bölge adliye mahkemesi önündeki inceleme) sonucunda da başvuru esastan reddedildi. Yani o aşamada da davacı lehine bir değişiklik olmadı.

Yargıtay ise davanın parasal değerine baktı. Kanuna göre, belirli bir sınırın altındaki nihai kararlar temyiz edilemez. Dosyada temyize konu edilen miktarın bu sınırın altında kaldığı görüldüğü için Yargıtay, davanın esasını yeniden incelemeden temyiz dilekçesini reddetti.

Bu kararın pratik anlamı şudur: Yargıtay, uyuşmazlığın doğru-yanlış değerlendirmesine girmedi; sadece temyiz yolunun bu dava için açık olup olmadığını denetledi.

Uyuşmazlık, alacak davasında ilk derece mahkemesinin ret kararına karşı yapılan istinaf başvurusunun da esastan reddedilmesinden sonra davacı vekilinin temyiz isteminin incelenmesine ilişkindir. İlk derece mahkemesi Erzincan 2. Asliye Hukuk Mahkemesi, bölge adliye mahkemesi ise Erzurum BAM 3. Hukuk Dairesidir.

Daire, ön incelemede 6100 sayılı HMK m. 362’ye göre miktar veya değeri kesinlik sınırını geçmeyen davalara ilişkin nihai kararların temyiz edilemeyeceğini hatırlatmıştır. Ayrıca HMK m. 366 atfıyla m. 352/1-b uyarınca, temyize konu miktar kesinlik sınırının altında kalıyorsa temyiz dilekçesinin reddi gerektiğini belirtmiştir.

Dosyada davanın fazlaya ilişkin haklar saklı tutularak 1.000,00 TL üzerinden açıldığı, dava dilekçesinde alacak miktarının 14.976,37 TL olarak beyan edildiği kabul edilmiştir. Bu nedenle temyize konu toplam miktarın 14.976,37 TL olduğu ve bölge adliye mahkemesi karar tarihi itibarıyla kesinlik sınırı olan 238.730,00 TL’yi aşmadığı sonucuna varılmıştır.

Hüküm olarak temyiz dilekçesi miktar itibariyle reddedilmiş, peşin temyiz harcının istek halinde iadesine karar verilmiş, dosyanın ilk derece mahkemesine gönderilmesi belirtilmiştir. Karar oy birliğiyle verilmiştir.