Yargıtay 9. Ceza Dairesi 2024/9009 E., 2025/73 K.

9. Ceza Dairesi 2024/9009 E. , 2025/73 K. MAHKEMESİ :Ceza Dairesi SAYISI : 2024/1825 E., 2024/1215 K. SUÇ : Çocuğun cinsel istismarı HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi kararı TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma Bölge Adliye Mahkemesince tarafından verilen karar temyiz edilmekle dosya incelendi, gereği düşünüldü: I. HUKUKÎ SÜREÇ Sanık hakkında çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçunu işlediği iddiası ile açılan kamu davasında yapılan yargılama sonucunda, Tarsus 1. Ağır Ceza Mahkemesince mevcut delillerin değerlendirilmesi neticesinde sanığın çocuğun cinsel istismarı suçundan mahkumiyetine dair hükmün istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusunun 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 280/1-a maddesi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir. II. TEMYİZ SEBEPLERİ A.Sanık Müdafiinin Temyiz İstemi Özetle, sanığın atılı suçu işlemediğine, İlk Derece Mahkemesince hata hükümlerinin değerlendirilmediğine, mağdure beyanlarının çelişkili olduğuna ve tanıklarca doğrulanmadığına, kabul anlamına gelmemekle birlikte cinsel eylemlerin rızalı gerçekleştiğine ve mağdurenin bu tarihte on beş yaşından büyük olduğuna, atılı suçun yasal unsurlarının oluşmadığına, sanığın cezalandırılmasına yeter delil bulunmadığına, kararın usul ve kanuna aykırı olduğuna, bozulmasına ve diğer temyiz sebeplerine ilişkindir. B. Katılan Bakanlık Vekilinin Temyiz İstemi Özetle, sanığın, çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan üst hadden ve takdiri indirim uygulanmaksızın cezalandırılmasına, katılan Bakanlık lehine vekalet ücretine hükmedilmesine, kararın usul ve kanuna aykırı olduğuna, bozulmasına ve diğer temyiz sebeplerine ilişkindir. III. GEREKÇE 1. 5271 sayılı Kanun'un 288 ve 294. maddelerinde yer alan düzenlemeler nazara alınıp, aynı Kanun'un 289. maddesinde sayılı kesin hukuka aykırılık halleri ve temyiz dilekçelerinde belirtilen nedenler de gözetilerek yapılan değerlendirmede, yargılama sürecindeki işlemlerin usul ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdani kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, kararda hukuka aykırılık görülmemiştir. 2. 5271 sayılı Kanun'un 237 ve devamı maddelerindeki katılma hakkına ilişkin suçtan zarar görme şartının katılan Bakanlık için söz konusu olmadığı ve Devletin kanundan kaynaklanan koruma yükümlülüğünü yerine getirdiği nazara alınarak katılan Bakanlık vekilinin vekalet ücretine yönelik temyiz istemi yerinde görülmemiştir. IV. KARAR Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Adana Bölge Adliye Mahkemesi 12. Ceza Dairesinin kararında sanık müdafii ile katılan Bakanlık vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289/1. maddesiyle sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302/1. maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, sayın üyeler ... ile ...'nın karşı oyları ve oy çokluğuyla TEMYİZ İSTEMLERİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA, Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/1. maddesi uyarınca Tarsus 1. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Adana Bölge Adliye Mahkemesi 12. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 07.01.2025 tarihinde karar verildi. KARŞI OY Olayın intikal şekli ve süresi, mağdurenin aşamalardaki beyanları, mağdure hakkında tanzim edilen raporlar, savunma ve tüm dosya kapsamına göre; sanığın mağdureye yönelik ilk eyleminin tam olarak ne zaman gerçekleştiğinin her türlü şüpheden uzak ve net olarak tespit edilememesi, dosya kapsamında bulunan maddi delillerden olan ve mağdure ile tanık Begüm arasında gerçekleşen 14.06.2022 tarihli mesajlaşma zamanı mağdurenin on beş yaşından büyük olduğu ayrıca sanığın eylemlerinin rıza ile gerçekleşmesi karşısında eylemin yasada suç olarak tanımlanmaması nedeniyle mahkumiyet kararının yerinde olmadığı ve sanık hakkında beraat kararı verilmesi gerektiği değerlendirildiğinden mahkumiyetine ilişkin çoğunluk görüşüne tarafımızca iştirak edilmemiştir.