Yargıtay 8. Ceza Dairesi 2024/12131 E., 2025/279 K.

8. Ceza Dairesi 2024/12131 E. , 2025/279 K. MAHKEMESİ :Ceza Dairesi SUÇ : 2313 sayılı Kanuna aykırılık HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama Yapılan ön inceleme neticesinde; sanık hakkında kurulan hükmün temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde olduğu, temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü: I. HUKUKİ SÜREÇ A. İlk Derece Gaziantep 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 06.10.2020 tarihli ve 2019/34 Esas, 2020/291 Karar sayılı kararı ile sanığın esrar elde etmek amacıyla hint keneviri ekme suçundan, 2313 sayılı Uyuşturucu Maddelerin Murakabesi Hakkında Kanun'un (2313 sayılı Kanun) 23/5. maddesinin birinci cümlesi, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 53, 54 ve 58. maddeleri uyarınca 6 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına ve tekerrür hükümleri uygulanmasına karar verilmiştir. B. İstinaf Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 11. Ceza Dairesinin, 20.04.2022 tarih, 2020/1828 Esas, 2022/1023 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik sanığın istinaf başvurusunun kabulü ile yapılan inceleme neticesinde 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 280/1-a maddesi uyarınca istinaf başvurusunun esastan reddine kararı verilmiştir. II. TEMYİZ A. Temyiz Sebepleri Sanık müdafinin temyiz istemi Sanığın pişman olduğunu beyan etmesine rağmen cezasında indirim uygulanmayıp, alt sınırdan uzaklaşılmasının hukuka aykırı olduğuna, sanığın kullanım amacıyla diktiğine beyan ettiği, bu kadar yüklü miktarın evin çatısında yetiştirmesinin hayatın olağan akışına aykırı olduğundan sanık hakkında beraat kararı verilerek kararın bozulması talebine ilişkindir. B. Değerlendirme ve Gerekçe Sanığın istinaf başvurusunda bulunması üzerine Bölge Adliye Mahkemesinin 20.04.2022 tarihli kararında istinaf başvurusunun kesin olarak esastan reddine karar verilmek sureti ile yasa yolunda yanıltılmasına sebebiyet verilmiştir. Nitekim Bölge Adliye Mahkemesi 08.09.2022 tarihli tutanak düzenleyerek; kararın temyiz yolu açık olmak üzere verilmesi gerekirken sehven kesin olarak verildiğinden bahisle kararın infazının durdurulmasına karar verilmiş olup Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın sonunda kararın kesin olduğu belirtilmek sureti ile sanığın ve müdafiinin temyiz yasa yolunda yanıltıldığı anlaşılmakla temyizin süresinde olduğu kabul edilerek yapılan incelemede; 1. Sanık hakkında 06.10.2020 tarihli İlk Derece Mahkemesince 2313 sayılı Kanun'un 23/5-1.cümlesi, 5237 sayılı Kanun'un 53, 58/6-7, 54. maddeleri uyarınca 6 yıl 6 ay hapis cezasına, hak yoksunluklarına ve hapis cezasının ikinci kez mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmiştir. 2. Yapılan yargılamaya ve verilen karara göre İlk Derece Mahkemesinin ve Bölge Adliye Mahkemesinin, suçun sübutuna ve suç vasfına ilişkin takdirlerinde bir isabetsizlik bulunmadığı anlaşılmakla, sanığın ikametinde dikili hint keneviri bulunduğuna yönelik yapılan ihbarın üzerine usulüne uygun olarak yapılan aramada ikametinin çatısında saksılara dikili ve toprağa dikili halde dişi hint kenevirleri ele geçirilmesi, sanığın dikili kenevirlerin kendisine ait olduğuna ilişkin kabulü, tutanak tanığının beyanı, kriminal raporunda herhangi bir hukuka aykırılığın bulunmadığı anlaşıldığından, sanık müdafiinin temyiz itirazı yerinde görülmemiş, hükümde açıklanan gerekçeler, tüm dava dosyası kapsamına göre usul ve kanuna uygun bulunarak, aşağıda belirtilen husus dışında hükümde hukuka aykırılık tespit edilmemiştir. 3. 06.10.2020 tarihinde İlk Derece Mahkemesince kurulan hükümde, adli sicil kaydında yer alan Gaziantep 23.Asliye Ceza Mahkemesinin 2014/407 Esas, 2015/632 Karar sayılı ilamının tekerrüre esas alındığı ve sanık hakkında ikinci kez tekerrür hükümlerinin uygulanmasına karar verildiği, tekerrüre esas alınan bu hükümde ise tekerrüre esas alınan Gaziantep 4. Asliye Ceza Mahkemesinin 2005/988 Esas, 2007/190 Karar sayılı ilamının dava zamanaşımından düşmesine karar verildiği anlaşılmakla, 5237 sayılı Kanun'un 58. maddesinin uygulanmadığı ve bu ilam yönünden ikinci kez mükerrirlik koşulları oluşmadığı, sanığın adli sicil kaydında yer alan Gaziantep 6. Asliye Ceza Mahkemesinin 18.03.2015 tarihinde kesinleşen 2013/730 Esas, 2015/117 Karar sayılı ilamının tekerrüre esas alınması gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulmasının, hukuka aykırı olduğu değerlendirilmiş; bu hususun Yargıtay tarafından düzeltilmesi mümkün görülmüştür. III. KARAR Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 11. Ceza Dairesinin, 20.04.2022 tarih, 2020/1828 Esas, 2022/1023 Karar sayılı kararında sanık müdafiinin temyiz istemi yerinde görüldüğünden Gaziantep 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 06.10.2020 tarihli ve 2019/34 Esas, 2020/291 Karar sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin ikinci fıkrası gereği BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 303 üncü maddesinin birinci fıkrasının (f) bendi gereği hüküm fıkrasından sanık hakkında kurulan hükmün, tekerrür hükümlerinin uygulandığı paragrafından "Gaziantep 23.Asliye Ceza Mahkemesinin 2014/407 Esas, 2015/632 Karar sayılı ilamının tekerrüre esas alındığı ve sanık hakkında ikinci kez tekerrür hükümlerinin uygulanmasına" ibaresinin çıkartılarak, yerine "Gaziantep 6. Asliye Ceza Mahkemesinin 18.03.2015 tarihinde kesinleşen 2013/730 Esas, 2015/117 Karar sayılı ilamının tekerrüre esas alındığı ve sanık hakkında ikinci kez tekerrür hükümlerinin uygulanmasına" ibaresinin eklenmesi suretiyle, İlk Derece Mahkemesi hükmündeki hukuka aykırılığın DÜZELTİLEREK, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMLERİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA, Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/1. maddesi uyarınca Gaziantep 1. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 11. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 09.01.2025 tarihinde karar verildi.