Bu dosyada iki ayrı sulh hukuk mahkemesi, davaya bakma yetkisinin kendilerinde olmadığını söyleyerek dosyayı birbirine göndermiştir. Yetkisizlik kararı, mahkemenin davaya yer bakımından bakamayacağını söylemesidir.
İlk mahkeme, kısıtlı adayının adresinin başka bir yerde olduğu gerekçesiyle yetkisiz olduğuna karar vermiştir. Sonra diğer mahkeme de kolluk araştırması ve MERNİS (Merkezi Nüfus İdare Sistemi) kayıtlarına dayanarak kendisinin yetkisiz olduğunu belirtmiştir. Böylece dosya, hangi mahkemenin bakacağı konusunda Yargıtay’a gönderilmiştir.
Yargıtay, önce usule baktı. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 22. maddesine göre iki mahkemenin kesinleşmiş görev veya yetki kararları arasında bir uyuşmazlık varsa, ilgili mahkeme Yargıtay tarafından belirlenir. Ancak bu olayda Yargıtay, dosyanın gönderilme biçiminde eksiklik olduğunu ve yargı yeri belirleme koşullarının henüz oluşmadığını söyledi.
Sonuç olarak Yargıtay, dosyanın bu aşamada esastan incelenmesine geçmedi; dosyanın ilgili mahkemeye geri gönderilmesine karar verdi. Bu, dava hakkında nihai bir karar verilmediği, önce usul eksikliğinin giderilmesi gerektiği anlamına gelir.